Laat ik beginnen met voorspellen dat dit blog ooit het 100% inspirerende verhaal wordt van een vrouw van middelbare leeftijd die dankzij een  strak regime van Ashtanga yoga, intermittent fasting en wat hulp van de  farmaceutische industrie haar best body wist te krijgen als 50+ er (en met behoud van chocolade-suikerpinda’s, friet en minnaars (meervoud) terwijl die laatste aan het begin van haar journey nog schitterden door afwezigheid);
Maar het is niet vandaag.

Vandaag volgt het verslag van hoe mijn eerste negen dagen met Hormone Replacement Therapy zijn gegaan.
En er is goed nieuws, en slecht nieuws, maar misschien is het goed om eerst te vertellen welke hormonen ik heb gekregen.

De hormonen die ik heb zijn de standaardhormonen die jouw huisarts mag geven, als jij al in de menopauze bent, dus langer dan een jaar geleden voor het laatst ongesteld.
Als je een spiraal hebt zal dat allemaal anders of moeilijker ligger denk ik, maar daar heb ik geen verstand van.
Je huisarts heeft een beslisboom (moet direct aan de beslisbomen van Katinka Polderman denken nu! 😅) die uitkomt bij wat jij mag hebben.
En bij mij was dat dus een hele makkelijke pil waar zowel Progesteron als Oestrogeen inzit.

Er zitten allemaal medische haken en ogen aan dit recept;
Ideaal gezien zou je bio-identieke hormonen moeten hebben. Een pleister voor de oestrogeen, zodat het niet langs je lever hoeft, en een pilletje voor de (bio-identieke) progesteron.
Maar tenzij je op eigen kosten naar particuliere klinieken hier in Nederland wilt, waar de meest vooruitstrevende specialisten die combinatie hormonen al kunnen voorschrijven, zul jij waarschijnlijk ook gewoon deze ouderwetse pilletjes krijgen.
Die trouwens al niet op voorraad waren bij de apotheek, dus zo regulier zijn ze dus ook weer niet.

Er zijn ook allemaal combinaties waar de spiraal Progesteron geeft, maar volgens mij zijn die voor als je jonger bent.
En bovendien zou ik dat sowieso geweigerd hebben, want een spiraal is voor mij een No Go.
En ik ga in dit stuk al vol op het orgel over hoe zelfmoord-sparking ik de mondhygiënist (inmiddels?) vond, dus ik denk dat dan ook wel duidelijk wordt dat het onverdoofd plaatsen van een stuk hekwerk in-
Enfin.
Dat ’t wel helder is, dat een spiraal ver buiten mijn lijdensrange valt.

Mocht je de pillen krijgen, dan adviseer ik ze ’s avonds voor het slapen gaan te slikken. De progesteron is jouw “roze wolk” hormoon, het zorgt ervoor dat prikkels van buiten minder goed binnen komen, wat natuurlijk altijd heel lekker is.
Maar het zorgt er ook voor dat je de nacht doorslaapt.
Tenminste in theorie, want ik heb hier nog niet heel veel van gemerkt, en de opvliegers s nachts zijn mach 2 gegaan, alleen maar erger dus.
Maar in theorie geeft voor het slapen je progesteron eten je net dat lekkere slaapmutsje.

Ik zei al dat ik goed nieuws en slecht nieuws had.

Wat ik al door heb laten schemeren is het slechte nieuws dus dat 9 dagen hormonen nog geen verbetering in slaap heeft gebracht, of minimaal.
Er was wel 1 nacht, vrij in t begin, waarin ik er maar 1x uit ben geweest, maar dit was uiteindelijk meer een incident.
En de opvliegers zijn zowel overdag als s nachts erger geworden.
Hier is het dus afwachten op wat de komende weken gaan doen, want na een maand hoort dit toch echt helemaal weg te zijn, of in ieder geval vele malen minder.

Ander voorzichtig goed nieuws is dat mijn gevoelsleven inclusief seksuele gevoelens  én fysieke libido/seksualiteit, terug lijken te komen.
Dit fysieke seksuele effect was de eerste dagen voelbaar, en is later helaas weer weggetrokken, maar dat kan ook zijn omdat ik vanaf zaterdag met mijn hoofd bij andere dingen was.

De sterkste aanwijzing dat de hormonen mij letterlijk weer terug in het land der levenden aan het brengen zijn, zijn mijn dromen.
Ik droom weer diep en veel.
Ik ben daarin nog niet zover dat ik ze mij herinner en ze op kan schrijven, maar dat komt vast weer.

En OMG!
IK ZIE DIT NU PAS!
IK BEN NIET MEER BRAK!

Vanaf 2020 ben ik bijna iedere ochtend brak wakker geworden, en heb ik me een slag in de rondte geknutseld om te achterhalen waar dat door kwam.
Schermtijd de avond ervoor?
Sociale hangover?
Allergie?
Maar aan welke knop ik ook draaide niets leek te werken.

Binnenkort moet ik naar het ziekenhuis, en dan wilde ik de kaart chronische sinusinfectie spelen, omdat dit één van de weinige dingen was die ik nog kon bedenken.

Tot ik me NU, terwijl ik dit type bedenk dat ik al dagen niet meer ziek wakker word!

Ik durf t bijna niet te geloven, maar zoals ik er nu (9 dagen hormonen) in sta denk ik dat ook jaren achtereen brak wakker worden dus gewoon aan de hormonen heeft gelegen!
Volgens mij is het echt over!

Juist dat ENE waarvan ik dacht:
“Dat kán helaas niet gewoon aan de overgang liggen.”
Blijkt dus misschien ook, gewoon, wél aan de overgang te liggen.
Ik hou je op de hoogte, maar waarschijnlijk is deze miraculeuze genezing dus echt na jaren ellende, nu al bereikt.

Oké waar waren we?

Oh ja, slapen en mijn gevoelsleven.
Ik droom dus beter.

Maar het sterkste bewijs van gevoelsleven dat terugkomt, had ik toen ik naar de mondhygiënist moest;
Eén van de vele medische trajecten die sinds oktober 2023 zijn ingezet, omdat de boel nu ook fysiek aan alle kanten begon te rammelen.

Ken je die theorie, dat als een nieuw stel hun eerste jaar iedere keer als ze seks hebben een knikker in de pot doen, en er de rest van hun relatie iedere keer als ze seks hebben een knikker uithalen, de pot nooit leeg zou raken?

Ik heb dat met mijn medische bezoeken.

Als ik een knikker in de pot had gedaan voor iedere keer dat ik sinds oktober 2023 bij de huisarts, tandarts, mondhygiëniste, Eerste Hulp, psycholoog, en overgangscoach ben geweest, dan had ik daar al mijn medische bezoeken van de afgelopen 15 jaar mee kunnen coveren.

Twee van die bezoeken waren voor de mondhygiënist, of eigenlijk de praktijk ondersteuner van de tandarts, maar dat maakt voor het verhaal niet uit.
Anyway, vorig jaar had ik dus een ontsteking in mijn tandvlees, die ik zelf had opgemerkt, omdat het op een zichtbare plek zat.
In overleg met de tandarts heb ik toen besloten om de behandeling ervan te laten doen door de mondhygiënist, die dan ook direct de rest van de mond mee kon nemen.
In het verleden had de tandarts ook al af en toe gevraagd of ik niet naar de mondhygiënist wilde, maar ik had gezegd dat dat er niet in zat.
Dat twee keer per jaar naar de tandarts echt mijn maximum was, en dat we anders problemen kregen.
Wat ware woorden bleken te zijn, maar dat wisten we in 2023 nog niet.

Tegen de verwachting in, gingen de behandelingen namelijk uitstekend.
We namen er de tijd voor, en ik kreeg op mijn verzoek eerst de “zoutstraal” behandeling, wat normaal als laatste wordt gedaan.
En alles was verdeeld over 2x.
Pas bij de tweede keer is onder verdoving het tandje dat ontstoken tandvlees had behandeld, maar verder is uiteindelijk al het tandsteen in goede sfeer en zonder verdoving of gepiep weggehaald.
Het resultaat was een Instagram waardig wit gebit!

Maar helaas ook tandvlees dat nooit meer helemaal teruggroeide;
En mijn tandvlees leek alleen maar gevoeliger te zijn geworden nu ik na 6 maanden opnieuw bij de mondhygiënist was om het schoon te laten maken.

Ik verdroeg niets meer, terwijl we in november 2023 meer dan twee uur onverdoofd hebben gewerkt.

En ik herinnerde de wijsheid van mijn moeder, die sinds jaar en dag beweert dat het niet gezond is zo in je tandvlees te gaan lopen peuren;
Het enige verschil tussen haar en mij is, dat zij heel discreet en conflict mijdend is.

En dat ik dinsdag, toen de mondhygiënist verzuchtte dat we het vorig jaar zo (nog net niet “tergend”) langzaam hadden gedaan dat dat niet haalbaar was om dat nu weer te doen;
het een uitgelezen moment vond om haar erop te wijzen dat het er vanuit mijn perspectief, waarbij ik ineens niets meer verdroeg in haar stoel, verdacht veel op leek dat mijn tandvlees sinds de reiniging rap achteruit was gegaan.

Dit was niet heel goed voor de sfeer, maar zij was professioneel genoeg en ik empathisch genoeg, en bovendien herinnerde ik mij hoe goed wij het met elkaar hadden kunnen vinden vorig jaar, om niet schreeuwend tegenover elkaar te eindigen.
Sterker nog, ik zat uiteindelijk brullend in de stoel, die inmiddels Godzijdank weer rechtop stond.

Even tussendoor twee dingen hè, ff voor t beeld!
Maar die stoel die stond helemaal horizontaal achterover, met zelfs een lichte helling  naar achteren waardoor ik feitelijk plat uitgestrekt achterover op de kop hing!
De gedachte dit twee keer per jaar te moeten ondergaan, en dan in twee keer, want ik verwachtte niet alles in 1x te kunnen ondergaan;
Dat was voor mij al een No Go.
Ik ga niet vier keer per jaar mezelf achteruit op de kop laten uitspuiten, kan me niet schelen hoe normaal dit soort behandelingen inmiddels zijn.
Je doet maar, ik weiger gewoon.

Schijnt dat in Amerika niemand meer een tandarts heeft maar iedereen een dental hygienist, die vanaf de kindertijd al deze behandelingen toepassen en heel indringend zijn met hun advies over tandenstokers en tandvleesverzorging.
Analoog aan de Soup Nazi uit Seinfeld, schoot het woord Tooth Nazi mij te binnen, maar dit geeft dus wel aan dat wat mij dinsdag overkwam heel normaal is!

Hele volksstammen gaan twee keer per jaar naar de mondhygiënist om op de kop achterstevoren te worden uitgespoten, dus ik neem volledige verantwoordelijkheid voor mijn Snow Flake Boundaries, waarbij such buiten mijn zelfmoord threshold ligt.
Wat betekent dat ik nog liever dood ga dan me vrijwillig aan deze systemische marteling onderwerp.

Ik kom hier zo op terug, maar eerst nog even het tweede, wat het allemaal nog veel erger maakte, en fire on gasoline was daar in de behandelkamer;
Zij vroeg waar we naar streefden.
Ik antwoordde dat mijn doel was dat ik twee keer per jaar naar de mondhygiënist wilde,  om mijn tanden te laten reinigen.
Waarop zij antwoordde dat dan haar voorstel “toch” was (ik denk dat ze dit al eerder had geopperd, maar ik dat toen uit beleefdheid had genegeerd) dat we dan eerst de ene kant verdoofden, boven en onder, zodat die pijnloos gereinigd kon worden.
En dan de andere kant boven en onder verdoven, zodat die pijnloos gereinigd kon worden.

Het voorstel was dus dat ik mij VIER KEER PER JAAR VERDOOFD ACHTEROVER ONDERSTEBOVEN DE BEK LIET UITSPUITEN VOOR DE REST VAN MIJN LEVEN!

Nou, denk ik dat dit voorstel ook zonder mijn emo hormonen, die mijn gevoelsleven na vier jaar plat te hebben gelegen in zes dagen weer succesvol tot leven hadden gewekt, al tot problemen had geleid, maar nu was het helemaal kicking me when I am down.

De sfeer was er inmiddels wel op voorruit gegaan nu ik eenmaal rechtop zat.
Ik had geen behoefte meer haar erop te wijzen dat mijn tandvlees erop achteruit was gegaan, sinds ik mondhygiëne behandeling kreeg en dat ik een millimeter tandvlees miste na mijn behandeling van die ene tand.
We deden allebei erg ons best deze buitengewoon onaangename ervaring in vrede en verbondenheid af te kunnen ronden.

Dit lukte heel erg goed, en toen zij zei dat tandvlees reageert op hormonen, dus dat het daarom ook gevoeliger kan zijn de ene keer, vergeleken met de andere keer, toen vertelde ik haar dat ik net 6 dagen hormoontherapie had.
Wat voor ons allebei een te-pruimen verklaring was, hoewel ik natuurlijk nog dondersgoed wist dat wij vorig jaar alles heel erg langzaam hadden opgebouwd en ik het haar kwalijk nam dat ze dit nu niet had gedaan;
En zij waarschijnlijk nog geïrriteerd was dat ik totaal geen vooruitgang had geboekt sinds vorig jaar, ik niet trainbaar was gebleken, en ze al die moeite er vorig jaar voor Jan Doedel in had gestopt omdat ze er nu alleen maar een ondankbare hysterische patient bij had.

Maar dat zeiden we dus allemaal niet tegen elkaar, omdat ik nog wist hoe leuk en grappig ze vorig jaar was geweest, en zij super profesh was.

Bovendien had ik met mijn opmerking dat ik op het beton leef en al jaren moet knokken om überhaupt te willen blijven leven, natuurlijk wel iets geraakt in haar.
Je komt niet iedere dag iemand tegen die zegt zelfmoord te verkiezen boven een behandeling bij de mondhygiënist, en zeker niet een behandeling onder verdoving.
Zo iemand zit er duidelijk helemaal doorheen.

Ik zou ook nog een hele alinea kunnen schrijven over houten tandenstokers, die super rock star en badass zijn maar die ik ook eng vind, en over ragertjes, die ik heel burgerlijk vind (met flossdraad kan ik in theorie in ieder geval nog iemand omleggen), en ik zou kunnen schrijven over rubberen tandenstokers wat heel cool lijkt, maar wat feitelijk gewoon ragertjes zijn!
You don’t fool me!
En dat ik na dinsdag in ieder geval de moed heb gevonden om van mijn niet-effectieve flosdraad (echt goed flossen is heel moeilijk, waardoor mijn dagelijkse flosgewoonte nauwelijks effect heeft, wat ik wel wist) over te stappen op echte houten Jordan tandenstokers, en daar nu dagelijks mee steek als een true badass rock star.
Maar zo’n alinea dat breekt natuurlijk het verhaal helemaal op.

Je kunt niet van zelfmoord naar tandenstokers, except of course I just did.
En trouwens, ik ben sowieso niet van het Do It Yourself, maar van de euthanasie,  dus niemand hoeft zich zorgen te maken.
Ik overdreef dinsdag dus.
Maar nu ik Mondhygienist Gate eenmaal achter mij heb gelaten is de situatie stabiel, en onder controle, loopt mijn leven geen gevaar en is het one helluva story.

Maar ik heb er nog wel dagen over nagedacht.

Hoe kon dit zo misgaan?

Waarom zat ik dinsdag snikkend bij de mondhygiënist waarbij ik een behandeling die toch niet heel veel verschild kan hebben van november, nu ineens totaal in het verkeerde keelgat schoot en haar gesuggereerde behandelplan zelfs zelfmoordneigingen teweeg bracht?
Iets wat, hoe slecht ik mij sinds 2020 ook heb gevoeld, NOOIT in mij op is gekomen!
Het is van 2020-2024 superkut gegaan, maar nooit heb ik uit het leven willen stappen, en nu zat ik er direct op.
Ik zei het niet alleen tegen haar, ik meende het ook echt.

Pas toen realiseerde ik mij, dat dit de hormonen waren.

November 2023 zat, hoewel zowel zij als ik er toen anders instonden, ook nog volop in mijn gevoelloze Dark Suzy periode, 2020-2024.
Waarin mijn basis emotie woede, cynisme, en zelfs een vleugje wreedheid was.
Ik schreef met mijn pen gedoopt in bloed, het venijn droop van de pagina’s.

En hoe slecht het ook ging, ik voelde niets.

Ik kon beredeneren dat het slecht ging, 2020-2024, mijn cognitieve vermogens waren beter dan ze ooit geweest waren. Ik ben nog nooit zo slim geweest als die vier jaar.
Maar ik voelde niets, ook niet dat het slecht ging.
Ik wist t alleen.

Tot afgelopen dinsdag bij de mondhygiënist, en ik in plaats van op het vertrouwde mentale beton te zitten, in een poel van emoties terecht kwam.
Zes hormoonpillen en ineens voelde ik alles.

En dit is dus eigenlijk pas het echte goede én slechte nieuws;
Ik ben qua hormonen terecht gekomen in 2018.
Het eerste jaar in mijn hele leven, dat ik zelfmoordgedachtes had. Daarvoor niet, en daarna niet. De pillen hebben mij dus precies in dát jaar gebracht, op dát niveau gebracht, waar je absoluut niet wil zijn.
Precies op de richel.

De hormonen werken dus (goed nieuws) want ik kan eindelijk weer voelen (goed nieuws).
Maar in vier jaar tijd heeft mijn leven zich gevormd op basis van niet-voelen, en uitstekende cognitieve vermogens.
Ik ben dingen aangegaan die ik nu helemaal niet meer trek, of die ik nu misschien zelfs wel niet meer kan.
Naar de mondhygienist gaan was de eerste confrontatie met een leven dat niet meer bij mij past, maar het zal zeker niet de laatste zijn.

Ik hoop dat ik nog verder terug in de tijd ga. Eén jaartje maar, hormonen op niveau 2017, is al pico bello!
En met een inwerktijd van ongeveer een maand, is daar nog ruimte voor.

Maar dat alles in mijn leven de komende tijd op de kop gaat, dat is wel duidelijk.
Zolang ik het zelf maar niet meer ben.

.
Suzanne
(1972)

“My best body is not behind me. It is ahead.” ~Lenny Kravitz

Generatie X body journey is een nieuwe serie, over mijn doel net als Lenny Kravitz, mijn mooiste lichaam als 50+ te bereiken.

“week 1 hormonen: blijf weg bij hoge gebouwen, scherpe voorwerpen en mondhygiënisten”
is de tweede aflevering
van Generatie X body journey
Subscribe op dit blog om het te volgen.
De subscribe button zit ergens op deze pagina, vaak rechtsboven.

Ten X
tien yogalessen zomer 2024
Nijmegen

10 weken groepsles van 75 minuten op maandag om 18.30 of om 20.00;
Of iedere vrijdag om 15.00
Ten X is alleen in de zomermaanden verkrijgbaar, daarna is inschrijving voor seizoen sept-dec.

Aanmelden

Om je aanmelden voor Ten X mail je
-iets over wat je aanspreekt
en
-iets over jezelf (bv een social media profiel meesturen)
naar
Suzanne
s_beenackers@hotmail.com

De Club Yoga blijft voor onbepaalde tijd in Nijmegen;
T/m 2027 voor Generatie X, en daarna voor 40+

Je kunt dus de rest van je leven yoga blijven doen, als het bevalt!

Over de Club

Kom jij ook yoga leren?

De Club is de eerste yogapraktijk die werkt met een nieuwe yogaformule, die deze lente internationaal uitgerold zou worden als Club Local Yoga.
Tot ik besefte dat ik mijn handen al meer dan vol heb!
Dus nu is het alleen voor ons 😉 

De methode heeft als doel:
– dat je lokaal yoga kunt volgen
– dat je meer rust en tijd krijgt in je dagelijks leven
– én dat je zelfstandig yoga leert beoefenen
Dus zonder online abonnement of YouTube video’s;
Je kunt straks thuis zelfstandig yoga doen, maar ook als je op vakantie bent, of op zakenreis.

Om deze yoga bij mij te leren, kun je kiezen uit privélessen, of groepslessen in Nijmegen.

De Club is besloten, de lessen zijn alleen voor vaste deelnemers, maar je kunt wel een indruk krijgen van hoe ik lesgeef via het YouTube kanaal:
https://www.youtube.com/channel/UCA81I4RdVvgtGK99T3Io3Ew

Ik post op 
Facebook 🇳🇱 Suzanne Beenackers Schrijver
Instagram
Twitter
En collages met mijn beer gaan op mijn blog Suzanne Beenackers.com

* Andere relevante pagina’s:

*Over Generatie X
https://declubyoga.com/over-generatie-x/

En

Is de Club ook voor als ik geen Generatie X ben?
https://declubyoga.com/is-de-club-ook-voor-als-ik-geen-generatie-x-ben/

—
De Club, Yoga voor Generatie X, zit in Nijmegen.
Browse de website of print een echte 20th century folder!

Posts van de Club in je Inbox ontvangen?
Subscribe!
De button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.