Ik ken in ieder geval één iemand die erg teleurgesteld is dat deze serie, over hoe ik in de voetsporen van Lenny Kravitz ga bewijzen dat je als vrouw óók je Best Body als 50+er kunt bereiken-
Dat die serie, waarvan dit aflevering 3 is, tot nu toe helemaal niet gaat over hoe ik dan dat Next Level Body ga krijgen.

En die teleurgestelde lezer, dat ben ik zelf.

Ergens had ik verwacht dat door de lat flink hoog te leggen, ik mezelf niet alleen uit dat drijfzand van met je gezondheid bezig zijn zou trekken;
Maar dat ik dat drijfzand niet eens meer hoefde te betreden.

Dat “Floep!” mijn lichaam bij de wetenschap dat we voor onze Best Body gingen, zij al haar nukken en grillen aan de kant zou zetten, en ik ook ineens gezegend zou zijn met een fantastisch team mensen om me heen die mij als super-atleet in de dop, fysiek direct in de hoogste klasse zouden laten starten.

Dat mijn droom alleen al mij een headstart zou geven bij het puinruimen dat eerst moet (or does it, really?!) voor ik mijn Post-menopause body journey echt goed in de vorm kan zetten.
Je moet eerst de stenen uit de grond halen, en de giftige lagen afgraven voor je een tuin kunt aanleggen, tenminste dat dacht ik.

Maar het slechte nieuws is dat het niets uitmaakt of je de grond schoonmaakt en bewerkt om er vervolgens je volle vuilniszakken op te bewaren, of dat je er daarna een tempel op gaat bouwen;
’t Blijft ondankbaar werk dat werkelijk tergend langzaam lijkt te gaan, en waar je dingen in tegenkomt waar je niet 1, 2, 3 vanaf komt of überhaupt raad mee weet, maar die ook zeker niet thuishoren in Your Best Vuilnisopslag.
Laat staan in een tempel.

Godenzijdank, bleek mijn inschatting dat ik in ieder geval hormonen nodig had om te voorkomen dat ik nog verder in verval zou raken de juiste!
En low and behold, in de twee en een halve week dat ik deze prehistorische pillen nu slik, zijn mijn mentale klachten weg, mijn gehoorsuis- en piep-problemen, mijn overprikkeling ook weer op het gebied van geluid;
MIJN BUIK IS WEG!!!!!
(zonder een gram te verliezen, dus waarschijnlijk zijn mijn spieren gegroeid)
en last but not least;
Ik word niet meer iedere ochtend brak wakker, een geheimzinnige aandoening waar ik sinds 2020 aan leed, en waar niemand een verklaring voor had.

En vannacht heb ik voor het eerst in jaren in één keer doorgeslapen, zonder s nachts naar de wc te gaan.

Deze hormonen mogen dan uit het stenentijdperk zijn?
Ik verkies ze volop boven ooit nog een dag, of nacht, onbehandeld rondlopen!

Hulde, met heel mijn hart, aan de lieve mensen die in de 20e eeuw hormoontherapie voor vrouwen na de menopauze hebben verzonnen, whoever you are, dankzij jullie heb ik na zes jaar misère mijn leven terug.

Daar loop ik graag wat meer trombose risico voor.
Ook al weet ik dat dit volkomen ONNODIG IS, omdat er betere medicijnen zijn, en dat we die in Nederland ook hadden gehad als whoever you are die de gezondheid van menopausal women hadden moeten vertegenwoordigen, niet na de (volkomen foutieve, onterechte, wetenschappelijke quatsch) resultaten van de 1999-2002 Women’s Health Initiative studie, 25 jaar met de handen op de rug hadden afgewacht, een hele generatie vrouwen veroordelend tot osteoporose, hart-en vaatziekte en dementie.

En de enkeling die toch nog hormonen durfde te slikken ondanks DE CHOCOLADE LETTER WAARSCHUWINGEN DAT JE DAN WEL DOOD GAAT AAN KANKER OF HARTKLACHTEN EN OMG-
die dappere dame was dan eigenlijk nog het beste af, want zij was alleen veroordeeld tot een verhoogd risico op trombose omdat de verbeterde medicijnen, “bio-identieke hormonen” waarvan het oestrogeen met een pleister wordt toegediend zodat het niet langs je lever hoeft, en je dus ook geen verhoogde kans op stolsels hebt;
Ja die medicijnen, waren dus niet verkrijgbaar*.
* bio-identieke hormonen zijn op eigen kosten wél beschikbaar via particuliere klinieken. Ze kosten €100 per maand + de consultkosten van deze artsen.
Ouderwetse hormonen zijn via de huisarts verkrijgbaar en kosten ongeveer €15 per maand, wat uit je eigen risico komt of vergoed wordt.

Ja lieve kijkbuiskindertjes, 2024 en nog steeds zitten we hier op ouderwetse, orale, synthetische hormonen, die vol op die lever klappen, omdat er ergens een vakgebied 25 jaar lang zijn werk niet heeft gedaan, nul leadership heeft getoond, en het agency wat menopausal women in de 20e eeuw nog wel hadden, om zelf te beslissen wat zij wilden na de overgang, af te nemen en hun weg naar hormone replacement therapy zoveel mogelijk te blokkeren.

En met succes.
Bijna iedereen trekt wit weg als ik zeg dat ik hormonen slik. Alsof ik ieder moment dood neer kan vallen.
Hoewel dat bijtrekt als ik vertel dat ik al jaren slaapproblemen had én brak wakker werd, en ik daar nu van genezen ben.
Allemaal dankzij hormonen, die ik technisch gezien alleen voorgeschreven mocht krijgen als ik met opvliegers en nachtzweten bij de huisarts was gekomen, en dan nog maar voor 2-5 jaar.

Opvliegers en nachtzweten?
Het waren mijn minste problemen, de afgelopen jaren.
Als het daarbij was gebleven, dan hadden we deze fase met zijn 3 topzware eerste afleveringen van deze blogserie, zo kunnen overslaan en direct met de Best Body Journey kunnen beginnen!
Was t maar zo’n feest.

En dan had ik ook niet vandaag naar het ziekenhuis gehoeven, want hoewel ik niet verwacht dat datgene waar ik voor ging (een gezichtsaandoening) nog gaat reageren op de hormonen, is dit wel degelijk mogelijk.
In een ideale wereld hadden we de MRI (dus verder onderzoek) dan ook uitgesteld, tot ik een paar maanden aan de hormoontherapie zit.
Maar omdat de arts die ik vandaag trof, en waar ik supertevreden over was, er dan niet meer werkt, heb ik ervoor gekozen toch nu de MRI in te gaan.

In mijn vorige aflevering (2) beschreef ik dat het horizontaal achterover op de kop hangen in de stoel van de mondhygiënist mij bijzonder slecht was bevallen, en dat het in ieder geval een hard limit is, voor terugkerend onderhoud!
No way dat ik dat op herhaling ga doen, en zelfs eenmalig zou t nog een hele kluif zijn.

Nu wil het toeval dat een MRI bank nog net niet achterover kantelt, maar ook dezelfde horizontale stand heeft.
Ik wist dus dat dat niet “even” een MRI zou worden.

“Even” een MRI, is net zo’n ontvlambare situatie creëren als suggereren dat ik twee keer per jaar, in twee sessies links en rechts, dus feitelijk suggereren dat ik vier keer per jaar ondersteboven, op de kop, achterstevoren, boven en onderkaak verdoofd, mijn gebit laat reinigen.

Boem.

Omdat er maar beperkt ruimte is om aan te geven dat een patient vooral niet “even” er door gerausd moet worden, kozen we ervoor op het aanmeldformulier te vermelden dat ik bang ben voor kleine ruimtes.
Wat feitelijk onjuist is.
Ik ben bang om achterstevoren, op de kop, ondersteboven te hangen terwijl ik behandeld word, but I’ll take it.

Met dit label zou rekening gehouden worden met mijn gevoeligheid, en er meer tijd worden uitgetrokken.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik uit het niets een uitnodiging zag verschijnen voor een MRI, op een onmogelijk tijdstip, een onmogelijke locatie, en voor een tijdsduur waarin je niet eens mindful, met tig- keer kauwen, genietend van de kleuren, je mooie, met liefde bereidde, koolhydraat arme, verantwoorde 50+ ontbijt zou kunnen eten.

Op basis van wat er nu op papier stond had het er alle schijn van dat mijn zorgvuldig aangevraagde MRI er als een soort time-challenge doorheen gejakkerd zou worden.
Maar misschien zag ik iets over het hoofd?
Misschien was dit een soort voorbereidend consult waarna we in alle rust de “echte” MRI gingen plannen?

Dus ik bellen, natuurlijk.
Het slechte nieuws was dat ik het niet bij het verkeerde eind had.
De MRI was precies zo ingepland dat de kans dat ik weg zou lopen en ervan af zou zien maximaal was.
Maar het goede nieuws was, dat nu ik eenmaal een medewerker aan de lijn had, en niet meer afhankelijk was van het systeem of dingen die met een half oog werden ingepland (iets waar ik constant onvolkomenheden of onvolledigheden in tegen kwam, maar daar zal ik je niet mee vermoeien)
Dat ik nu, met een medewerker aan de lijn, wel een supergoed, conflict-mijdend,  en menselijk MRI traject kreeg.
Dus uiteindelijk kwam meer dan goed!

Tenminste, op papier dan hè?
Want hoewel ik weet dat mijn MRI bij een privékliniek € 600 had gekost, en ook weet dat ik na meer dan tien jaar wil weten wat er aan de hand is;
En, in tegenstelling tot 10 jaar geleden toen ik alleen geïnformeerd werd over medische risico’s maar niet over dat ik esthetisch rap achteruit zou gaan en de symmetrie in mijn gezicht zou verliezen als ik me niet liet onderzoeken (want dan had ik het in 2013 al laten onderzoeken!) nu wél dondersgoed weet dat als ik niet de goede hulp krijg voor mijn gezicht ik dit betaal met Instagram Capital/ mijn schoonheid!
-ondanks al die goede redenen?
VOEL ik t niet.

Ik ben niet echt on board.

Ik zeg tegen mezelf: “Als je deze MRI niet neemt, dan kunnen de artsen niets uitsluiten, kunnen ze je niet helpen, en verlies je je gezicht.”

Maar ik voel t niet.

Ondanks de fijne dokter, en de korte termijn die ik zelf heb gekozen om leidend te laten zijn omdat ik het bij haar wil afronden, en ik dan alle informatie boven tafel wil hebben die we nodig hebben;
En ondanks t feit dat ik niet bovenop het verlies van schoonheid wat gewoon bij ouder worden hoort, een gezichtsaandoening er bovenop wil hebben, erger dan het nu al is?
Tja, de handjes gaan niet op elkaar hoor.
Ik geloof er niet in.
Ondanks het lieve, bijna kinder-traject wat er voor mij is uitgezet, en waar ik zelf om gevraagd heb, en wat zeker geen overbodige luxe is, want “even MRI-en” wordt geheid oorlog
– juist omdat ik niet vergeten vergeten ben hoe snel ik er klaar mee was, bij de mondhygienist (aflevering 2).
Niet vergeten dat de keus “zelfmoord of mondhygiënist” voor mij die dag nog steeds niet genoeg was om de mondhygiënist te kiezen.
Dat ’t mij werkelijk aan mijn middelbare reet kon roesten wat de tandheelkundige consequenties waren van weigeren vier keer per jaar ondersteboven, op de kop, achterstevoren, onder industrial strength verdoving waar je ook verstandkiezen mee kunt trekken, mijn gebit te laten reinigen.-

Ondanks al die dingen, is het dus de vraag of een eenmalig, zorgvuldig begeleid en gemedicaliseerd MRI traject in dienst van een hoger doel van mijn gezicht niet te laten verzakken, wat toch zeker een onderdeel is van een Best Body krijgen, right?
Is het dus de vraag of dat genoeg is.

En of je van zes jaar niet slapen en brak wakker worden, en volledig aan de grond zitten en talloze keren om medische hulp vragen om dan uiteindelijk te genezen omdat je zelf op het idee gekomen bent hormonen te slikken nadat het voltallige vakgebied van ja wat- gynaecologie? Interne geneeskunde?- jou en de halve generatie 1955-1980, namelijk het hele vrouwelijke deel, gigantisch in de steek heeft gelaten door gewoon te stoppen met onderzoek en helemaal niets meer te doen en jou en alle andere vrouwen van 45 jaar en ouder gewoon maar te negeren want dan maken ze tenminste ook geen fouten en kunnen ze nergens voor verantwoordelijk gehouden worden;
De vraag is of je daar ooit nog van geneest?

Kun je dan ooit nog voet in een ziekenhuis zetten zonder een overweldigende woede te voelen.
Zonder te voelen dat Dark Suzy, de slimme, harde, sluwe vrouw die gesmeed is in de zes jaar dat je op het beton van het leven zat, dat zij niet alleen nog steeds springlevend is.

Maar dat ze bloed wil zien.

Suzanne
(1972)

“My best body is not behind me. It is ahead.” ~Lenny Kravitz

Generatie X body journey is een nieuwe serie, over mijn doel net als Lenny Kravitz, mijn mooiste lichaam als 50+ te bereiken.

“Ziekenhuis bezoek, MRI prep. en aanhoudend ontploffingsgevaar”
is de derde aflevering
van Generatie X body journey
Subscribe op dit blog om het te volgen.
De subscribe button zit ergens op deze pagina, vaak rechtsboven.

Ten X
tien yogalessen zomer 2024
Nijmegen

10 weken groepsles van 75 minuten op maandag om 18.30 of om 20.00;
Of iedere vrijdag om 15.00
Ten X is alleen in de zomermaanden verkrijgbaar, daarna is inschrijving voor seizoen sept-dec.

Aanmelden

Om je aanmelden voor Ten X mail je
-iets over wat je aanspreekt
en
-iets over jezelf (bv een social media profiel meesturen)
naar
Suzanne
s_beenackers@hotmail.com

De Club Yoga blijft voor onbepaalde tijd in Nijmegen;
T/m 2027 voor Generatie X, en daarna voor 40+

Je kunt dus de rest van je leven yoga blijven doen, als het bevalt!

Over de Club

Kom jij ook yoga leren?

De Club is de eerste yogapraktijk die werkt met een nieuwe yogaformule, die deze lente internationaal uitgerold zou worden als Club Local Yoga.
Tot ik besefte dat ik mijn handen al meer dan vol heb!
Dus nu is het alleen voor ons 😉 

De methode heeft als doel:
– dat je lokaal yoga kunt volgen
– dat je meer rust en tijd krijgt in je dagelijks leven
– én dat je zelfstandig yoga leert beoefenen
Dus zonder online abonnement of YouTube video’s;
Je kunt straks thuis zelfstandig yoga doen, maar ook als je op vakantie bent, of op zakenreis.

Om deze yoga bij mij te leren, kun je kiezen uit privélessen, of groepslessen in Nijmegen.

De Club is besloten, de lessen zijn alleen voor vaste deelnemers, maar je kunt wel een indruk krijgen van hoe ik lesgeef via het YouTube kanaal:
https://www.youtube.com/channel/UCA81I4RdVvgtGK99T3Io3Ew

Ik post op 
Facebook 🇳🇱 Suzanne Beenackers Schrijver
Instagram
Twitter
En collages met mijn beer gaan op mijn blog Suzanne Beenackers.com

* Andere relevante pagina’s:

*Over Generatie X
https://declubyoga.com/over-generatie-x/

En

Is de Club ook voor als ik geen Generatie X ben?
https://declubyoga.com/is-de-club-ook-voor-als-ik-geen-generatie-x-ben/

—
De Club, Yoga voor Generatie X, zit in Nijmegen.
Browse de website of print een echte 20th century folder!

Posts van de Club in je Inbox ontvangen?
Subscribe!
De button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Laat ik beginnen met voorspellen dat dit blog ooit het 100% inspirerende verhaal wordt van een vrouw van middelbare leeftijd die dankzij een  strak regime van Ashtanga yoga, intermittent fasting en wat hulp van de  farmaceutische industrie haar best body wist te krijgen als 50+ er (en met behoud van chocolade-suikerpinda’s, friet en minnaars (meervoud) terwijl die laatste aan het begin van haar journey nog schitterden door afwezigheid);
Maar het is niet vandaag.

Vandaag volgt het verslag van hoe mijn eerste negen dagen met Hormone Replacement Therapy zijn gegaan.
En er is goed nieuws, en slecht nieuws, maar misschien is het goed om eerst te vertellen welke hormonen ik heb gekregen.

De hormonen die ik heb zijn de standaardhormonen die jouw huisarts mag geven, als jij al in de menopauze bent, dus langer dan een jaar geleden voor het laatst ongesteld.
Als je een spiraal hebt zal dat allemaal anders of moeilijker ligger denk ik, maar daar heb ik geen verstand van.
Je huisarts heeft een beslisboom (moet direct aan de beslisbomen van Katinka Polderman denken nu! 😅) die uitkomt bij wat jij mag hebben.
En bij mij was dat dus een hele makkelijke pil waar zowel Progesteron als Oestrogeen inzit.

Er zitten allemaal medische haken en ogen aan dit recept;
Ideaal gezien zou je bio-identieke hormonen moeten hebben. Een pleister voor de oestrogeen, zodat het niet langs je lever hoeft, en een pilletje voor de (bio-identieke) progesteron.
Maar tenzij je op eigen kosten naar particuliere klinieken hier in Nederland wilt, waar de meest vooruitstrevende specialisten die combinatie hormonen al kunnen voorschrijven, zul jij waarschijnlijk ook gewoon deze ouderwetse pilletjes krijgen.
Die trouwens al niet op voorraad waren bij de apotheek, dus zo regulier zijn ze dus ook weer niet.

Er zijn ook allemaal combinaties waar de spiraal Progesteron geeft, maar volgens mij zijn die voor als je jonger bent.
En bovendien zou ik dat sowieso geweigerd hebben, want een spiraal is voor mij een No Go.
En ik ga in dit stuk al vol op het orgel over hoe zelfmoord-sparking ik de mondhygiënist (inmiddels?) vond, dus ik denk dat dan ook wel duidelijk wordt dat het onverdoofd plaatsen van een stuk hekwerk in-
Enfin.
Dat ’t wel helder is, dat een spiraal ver buiten mijn lijdensrange valt.

Mocht je de pillen krijgen, dan adviseer ik ze ’s avonds voor het slapen gaan te slikken. De progesteron is jouw “roze wolk” hormoon, het zorgt ervoor dat prikkels van buiten minder goed binnen komen, wat natuurlijk altijd heel lekker is.
Maar het zorgt er ook voor dat je de nacht doorslaapt.
Tenminste in theorie, want ik heb hier nog niet heel veel van gemerkt, en de opvliegers s nachts zijn mach 2 gegaan, alleen maar erger dus.
Maar in theorie geeft voor het slapen je progesteron eten je net dat lekkere slaapmutsje.

Ik zei al dat ik goed nieuws en slecht nieuws had.

Wat ik al door heb laten schemeren is het slechte nieuws dus dat 9 dagen hormonen nog geen verbetering in slaap heeft gebracht, of minimaal.
Er was wel 1 nacht, vrij in t begin, waarin ik er maar 1x uit ben geweest, maar dit was uiteindelijk meer een incident.
En de opvliegers zijn zowel overdag als s nachts erger geworden.
Hier is het dus afwachten op wat de komende weken gaan doen, want na een maand hoort dit toch echt helemaal weg te zijn, of in ieder geval vele malen minder.

Ander voorzichtig goed nieuws is dat mijn gevoelsleven inclusief seksuele gevoelens  én fysieke libido/seksualiteit, terug lijken te komen.
Dit fysieke seksuele effect was de eerste dagen voelbaar, en is later helaas weer weggetrokken, maar dat kan ook zijn omdat ik vanaf zaterdag met mijn hoofd bij andere dingen was.

De sterkste aanwijzing dat de hormonen mij letterlijk weer terug in het land der levenden aan het brengen zijn, zijn mijn dromen.
Ik droom weer diep en veel.
Ik ben daarin nog niet zover dat ik ze mij herinner en ze op kan schrijven, maar dat komt vast weer.

En OMG!
IK ZIE DIT NU PAS!
IK BEN NIET MEER BRAK!

Vanaf 2020 ben ik bijna iedere ochtend brak wakker geworden, en heb ik me een slag in de rondte geknutseld om te achterhalen waar dat door kwam.
Schermtijd de avond ervoor?
Sociale hangover?
Allergie?
Maar aan welke knop ik ook draaide niets leek te werken.

Binnenkort moet ik naar het ziekenhuis, en dan wilde ik de kaart chronische sinusinfectie spelen, omdat dit één van de weinige dingen was die ik nog kon bedenken.

Tot ik me NU, terwijl ik dit type bedenk dat ik al dagen niet meer ziek wakker word!

Ik durf t bijna niet te geloven, maar zoals ik er nu (9 dagen hormonen) in sta denk ik dat ook jaren achtereen brak wakker worden dus gewoon aan de hormonen heeft gelegen!
Volgens mij is het echt over!

Juist dat ENE waarvan ik dacht:
“Dat kán helaas niet gewoon aan de overgang liggen.”
Blijkt dus misschien ook, gewoon, wél aan de overgang te liggen.
Ik hou je op de hoogte, maar waarschijnlijk is deze miraculeuze genezing dus echt na jaren ellende, nu al bereikt.

Oké waar waren we?

Oh ja, slapen en mijn gevoelsleven.
Ik droom dus beter.

Maar het sterkste bewijs van gevoelsleven dat terugkomt, had ik toen ik naar de mondhygiënist moest;
Eén van de vele medische trajecten die sinds oktober 2023 zijn ingezet, omdat de boel nu ook fysiek aan alle kanten begon te rammelen.

Ken je die theorie, dat als een nieuw stel hun eerste jaar iedere keer als ze seks hebben een knikker in de pot doen, en er de rest van hun relatie iedere keer als ze seks hebben een knikker uithalen, de pot nooit leeg zou raken?

Ik heb dat met mijn medische bezoeken.

Als ik een knikker in de pot had gedaan voor iedere keer dat ik sinds oktober 2023 bij de huisarts, tandarts, mondhygiëniste, Eerste Hulp, psycholoog, en overgangscoach ben geweest, dan had ik daar al mijn medische bezoeken van de afgelopen 15 jaar mee kunnen coveren.

Twee van die bezoeken waren voor de mondhygiënist, of eigenlijk de praktijk ondersteuner van de tandarts, maar dat maakt voor het verhaal niet uit.
Anyway, vorig jaar had ik dus een ontsteking in mijn tandvlees, die ik zelf had opgemerkt, omdat het op een zichtbare plek zat.
In overleg met de tandarts heb ik toen besloten om de behandeling ervan te laten doen door de mondhygiënist, die dan ook direct de rest van de mond mee kon nemen.
In het verleden had de tandarts ook al af en toe gevraagd of ik niet naar de mondhygiënist wilde, maar ik had gezegd dat dat er niet in zat.
Dat twee keer per jaar naar de tandarts echt mijn maximum was, en dat we anders problemen kregen.
Wat ware woorden bleken te zijn, maar dat wisten we in 2023 nog niet.

Tegen de verwachting in, gingen de behandelingen namelijk uitstekend.
We namen er de tijd voor, en ik kreeg op mijn verzoek eerst de “zoutstraal” behandeling, wat normaal als laatste wordt gedaan.
En alles was verdeeld over 2x.
Pas bij de tweede keer is onder verdoving het tandje dat ontstoken tandvlees had behandeld, maar verder is uiteindelijk al het tandsteen in goede sfeer en zonder verdoving of gepiep weggehaald.
Het resultaat was een Instagram waardig wit gebit!

Maar helaas ook tandvlees dat nooit meer helemaal teruggroeide;
En mijn tandvlees leek alleen maar gevoeliger te zijn geworden nu ik na 6 maanden opnieuw bij de mondhygiënist was om het schoon te laten maken.

Ik verdroeg niets meer, terwijl we in november 2023 meer dan twee uur onverdoofd hebben gewerkt.

En ik herinnerde de wijsheid van mijn moeder, die sinds jaar en dag beweert dat het niet gezond is zo in je tandvlees te gaan lopen peuren;
Het enige verschil tussen haar en mij is, dat zij heel discreet en conflict mijdend is.

En dat ik dinsdag, toen de mondhygiënist verzuchtte dat we het vorig jaar zo (nog net niet “tergend”) langzaam hadden gedaan dat dat niet haalbaar was om dat nu weer te doen;
het een uitgelezen moment vond om haar erop te wijzen dat het er vanuit mijn perspectief, waarbij ik ineens niets meer verdroeg in haar stoel, verdacht veel op leek dat mijn tandvlees sinds de reiniging rap achteruit was gegaan.

Dit was niet heel goed voor de sfeer, maar zij was professioneel genoeg en ik empathisch genoeg, en bovendien herinnerde ik mij hoe goed wij het met elkaar hadden kunnen vinden vorig jaar, om niet schreeuwend tegenover elkaar te eindigen.
Sterker nog, ik zat uiteindelijk brullend in de stoel, die inmiddels Godzijdank weer rechtop stond.

Even tussendoor twee dingen hè, ff voor t beeld!
Maar die stoel die stond helemaal horizontaal achterover, met zelfs een lichte helling  naar achteren waardoor ik feitelijk plat uitgestrekt achterover op de kop hing!
De gedachte dit twee keer per jaar te moeten ondergaan, en dan in twee keer, want ik verwachtte niet alles in 1x te kunnen ondergaan;
Dat was voor mij al een No Go.
Ik ga niet vier keer per jaar mezelf achteruit op de kop laten uitspuiten, kan me niet schelen hoe normaal dit soort behandelingen inmiddels zijn.
Je doet maar, ik weiger gewoon.

Schijnt dat in Amerika niemand meer een tandarts heeft maar iedereen een dental hygienist, die vanaf de kindertijd al deze behandelingen toepassen en heel indringend zijn met hun advies over tandenstokers en tandvleesverzorging.
Analoog aan de Soup Nazi uit Seinfeld, schoot het woord Tooth Nazi mij te binnen, maar dit geeft dus wel aan dat wat mij dinsdag overkwam heel normaal is!

Hele volksstammen gaan twee keer per jaar naar de mondhygiënist om op de kop achterstevoren te worden uitgespoten, dus ik neem volledige verantwoordelijkheid voor mijn Snow Flake Boundaries, waarbij such buiten mijn zelfmoord threshold ligt.
Wat betekent dat ik nog liever dood ga dan me vrijwillig aan deze systemische marteling onderwerp.

Ik kom hier zo op terug, maar eerst nog even het tweede, wat het allemaal nog veel erger maakte, en fire on gasoline was daar in de behandelkamer;
Zij vroeg waar we naar streefden.
Ik antwoordde dat mijn doel was dat ik twee keer per jaar naar de mondhygiënist wilde,  om mijn tanden te laten reinigen.
Waarop zij antwoordde dat dan haar voorstel “toch” was (ik denk dat ze dit al eerder had geopperd, maar ik dat toen uit beleefdheid had genegeerd) dat we dan eerst de ene kant verdoofden, boven en onder, zodat die pijnloos gereinigd kon worden.
En dan de andere kant boven en onder verdoven, zodat die pijnloos gereinigd kon worden.

Het voorstel was dus dat ik mij VIER KEER PER JAAR VERDOOFD ACHTEROVER ONDERSTEBOVEN DE BEK LIET UITSPUITEN VOOR DE REST VAN MIJN LEVEN!

Nou, denk ik dat dit voorstel ook zonder mijn emo hormonen, die mijn gevoelsleven na vier jaar plat te hebben gelegen in zes dagen weer succesvol tot leven hadden gewekt, al tot problemen had geleid, maar nu was het helemaal kicking me when I am down.

De sfeer was er inmiddels wel op voorruit gegaan nu ik eenmaal rechtop zat.
Ik had geen behoefte meer haar erop te wijzen dat mijn tandvlees erop achteruit was gegaan, sinds ik mondhygiëne behandeling kreeg en dat ik een millimeter tandvlees miste na mijn behandeling van die ene tand.
We deden allebei erg ons best deze buitengewoon onaangename ervaring in vrede en verbondenheid af te kunnen ronden.

Dit lukte heel erg goed, en toen zij zei dat tandvlees reageert op hormonen, dus dat het daarom ook gevoeliger kan zijn de ene keer, vergeleken met de andere keer, toen vertelde ik haar dat ik net 6 dagen hormoontherapie had.
Wat voor ons allebei een te-pruimen verklaring was, hoewel ik natuurlijk nog dondersgoed wist dat wij vorig jaar alles heel erg langzaam hadden opgebouwd en ik het haar kwalijk nam dat ze dit nu niet had gedaan;
En zij waarschijnlijk nog geïrriteerd was dat ik totaal geen vooruitgang had geboekt sinds vorig jaar, ik niet trainbaar was gebleken, en ze al die moeite er vorig jaar voor Jan Doedel in had gestopt omdat ze er nu alleen maar een ondankbare hysterische patient bij had.

Maar dat zeiden we dus allemaal niet tegen elkaar, omdat ik nog wist hoe leuk en grappig ze vorig jaar was geweest, en zij super profesh was.

Bovendien had ik met mijn opmerking dat ik op het beton leef en al jaren moet knokken om überhaupt te willen blijven leven, natuurlijk wel iets geraakt in haar.
Je komt niet iedere dag iemand tegen die zegt zelfmoord te verkiezen boven een behandeling bij de mondhygiënist, en zeker niet een behandeling onder verdoving.
Zo iemand zit er duidelijk helemaal doorheen.

Ik zou ook nog een hele alinea kunnen schrijven over houten tandenstokers, die super rock star en badass zijn maar die ik ook eng vind, en over ragertjes, die ik heel burgerlijk vind (met flossdraad kan ik in theorie in ieder geval nog iemand omleggen), en ik zou kunnen schrijven over rubberen tandenstokers wat heel cool lijkt, maar wat feitelijk gewoon ragertjes zijn!
You don’t fool me!
En dat ik na dinsdag in ieder geval de moed heb gevonden om van mijn niet-effectieve flosdraad (echt goed flossen is heel moeilijk, waardoor mijn dagelijkse flosgewoonte nauwelijks effect heeft, wat ik wel wist) over te stappen op echte houten Jordan tandenstokers, en daar nu dagelijks mee steek als een true badass rock star.
Maar zo’n alinea dat breekt natuurlijk het verhaal helemaal op.

Je kunt niet van zelfmoord naar tandenstokers, except of course I just did.
En trouwens, ik ben sowieso niet van het Do It Yourself, maar van de euthanasie,  dus niemand hoeft zich zorgen te maken.
Ik overdreef dinsdag dus.
Maar nu ik Mondhygienist Gate eenmaal achter mij heb gelaten is de situatie stabiel, en onder controle, loopt mijn leven geen gevaar en is het one helluva story.

Maar ik heb er nog wel dagen over nagedacht.

Hoe kon dit zo misgaan?

Waarom zat ik dinsdag snikkend bij de mondhygiënist waarbij ik een behandeling die toch niet heel veel verschild kan hebben van november, nu ineens totaal in het verkeerde keelgat schoot en haar gesuggereerde behandelplan zelfs zelfmoordneigingen teweeg bracht?
Iets wat, hoe slecht ik mij sinds 2020 ook heb gevoeld, NOOIT in mij op is gekomen!
Het is van 2020-2024 superkut gegaan, maar nooit heb ik uit het leven willen stappen, en nu zat ik er direct op.
Ik zei het niet alleen tegen haar, ik meende het ook echt.

Pas toen realiseerde ik mij, dat dit de hormonen waren.

November 2023 zat, hoewel zowel zij als ik er toen anders instonden, ook nog volop in mijn gevoelloze Dark Suzy periode, 2020-2024.
Waarin mijn basis emotie woede, cynisme, en zelfs een vleugje wreedheid was.
Ik schreef met mijn pen gedoopt in bloed, het venijn droop van de pagina’s.

En hoe slecht het ook ging, ik voelde niets.

Ik kon beredeneren dat het slecht ging, 2020-2024, mijn cognitieve vermogens waren beter dan ze ooit geweest waren. Ik ben nog nooit zo slim geweest als die vier jaar.
Maar ik voelde niets, ook niet dat het slecht ging.
Ik wist t alleen.

Tot afgelopen dinsdag bij de mondhygiënist, en ik in plaats van op het vertrouwde mentale beton te zitten, in een poel van emoties terecht kwam.
Zes hormoonpillen en ineens voelde ik alles.

En dit is dus eigenlijk pas het echte goede én slechte nieuws;
Ik ben qua hormonen terecht gekomen in 2018.
Het eerste jaar in mijn hele leven, dat ik zelfmoordgedachtes had. Daarvoor niet, en daarna niet. De pillen hebben mij dus precies in dát jaar gebracht, op dát niveau gebracht, waar je absoluut niet wil zijn.
Precies op de richel.

De hormonen werken dus (goed nieuws) want ik kan eindelijk weer voelen (goed nieuws).
Maar in vier jaar tijd heeft mijn leven zich gevormd op basis van niet-voelen, en uitstekende cognitieve vermogens.
Ik ben dingen aangegaan die ik nu helemaal niet meer trek, of die ik nu misschien zelfs wel niet meer kan.
Naar de mondhygienist gaan was de eerste confrontatie met een leven dat niet meer bij mij past, maar het zal zeker niet de laatste zijn.

Ik hoop dat ik nog verder terug in de tijd ga. Eén jaartje maar, hormonen op niveau 2017, is al pico bello!
En met een inwerktijd van ongeveer een maand, is daar nog ruimte voor.

Maar dat alles in mijn leven de komende tijd op de kop gaat, dat is wel duidelijk.
Zolang ik het zelf maar niet meer ben.

.
Suzanne
(1972)

“My best body is not behind me. It is ahead.” ~Lenny Kravitz

Generatie X body journey is een nieuwe serie, over mijn doel net als Lenny Kravitz, mijn mooiste lichaam als 50+ te bereiken.

“week 1 hormonen: blijf weg bij hoge gebouwen, scherpe voorwerpen en mondhygiënisten”
is de tweede aflevering
van Generatie X body journey
Subscribe op dit blog om het te volgen.
De subscribe button zit ergens op deze pagina, vaak rechtsboven.

Ten X
tien yogalessen zomer 2024
Nijmegen

10 weken groepsles van 75 minuten op maandag om 18.30 of om 20.00;
Of iedere vrijdag om 15.00
Ten X is alleen in de zomermaanden verkrijgbaar, daarna is inschrijving voor seizoen sept-dec.

Aanmelden

Om je aanmelden voor Ten X mail je
-iets over wat je aanspreekt
en
-iets over jezelf (bv een social media profiel meesturen)
naar
Suzanne
s_beenackers@hotmail.com

De Club Yoga blijft voor onbepaalde tijd in Nijmegen;
T/m 2027 voor Generatie X, en daarna voor 40+

Je kunt dus de rest van je leven yoga blijven doen, als het bevalt!

Over de Club

Kom jij ook yoga leren?

De Club is de eerste yogapraktijk die werkt met een nieuwe yogaformule, die deze lente internationaal uitgerold zou worden als Club Local Yoga.
Tot ik besefte dat ik mijn handen al meer dan vol heb!
Dus nu is het alleen voor ons 😉 

De methode heeft als doel:
– dat je lokaal yoga kunt volgen
– dat je meer rust en tijd krijgt in je dagelijks leven
– én dat je zelfstandig yoga leert beoefenen
Dus zonder online abonnement of YouTube video’s;
Je kunt straks thuis zelfstandig yoga doen, maar ook als je op vakantie bent, of op zakenreis.

Om deze yoga bij mij te leren, kun je kiezen uit privélessen, of groepslessen in Nijmegen.

De Club is besloten, de lessen zijn alleen voor vaste deelnemers, maar je kunt wel een indruk krijgen van hoe ik lesgeef via het YouTube kanaal:
https://www.youtube.com/channel/UCA81I4RdVvgtGK99T3Io3Ew

Ik post op 
Facebook 🇳🇱 Suzanne Beenackers Schrijver
Instagram
Twitter
En collages met mijn beer gaan op mijn blog Suzanne Beenackers.com

* Andere relevante pagina’s:

*Over Generatie X
https://declubyoga.com/over-generatie-x/

En

Is de Club ook voor als ik geen Generatie X ben?
https://declubyoga.com/is-de-club-ook-voor-als-ik-geen-generatie-x-ben/

—
De Club, Yoga voor Generatie X, zit in Nijmegen.
Browse de website of print een echte 20th century folder!

Posts van de Club in je Inbox ontvangen?
Subscribe!
De button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Nou vóór je afhaakt!!
Ik ben niet het type om je een gezonde levensstijl aan te smeren.
Sterker nog, ik ben helemaal pro-slechte levensstijl, en het is nooit te laat om ermee te beginnen.

Volgens mij was het in een boek van Ronald Giphart waarin hij uit monde van het mannelijke personage, dat ergens in de 20 was het (volledig legitieme, in mijn ogen) standpunt poneerde dat een man door zijn zuip- en sloer gedrag liet zien dat zijn lichaam dat allemaal kon hebben, en dat hij derhalve goed genetisch materiaal was voor de voortplanting.

En tientallen jaren later las ik een meme met vergelijkbare strekking dat je pas echt gezond bent als je weer alles kunt eten wat slecht voor je is.

Dus van mij geen gepreek, vrienden.

En ook de yogalessen in Nijmegen blijven vrienden “groepen” (ze zijn nog kei-klein! maar supergezellig), plekken waar we lekker ouwehoeren.
De eerste die het woord taille in de mond neemt komt er de eerste keer nog met een waarschuwing van af maar daarna moet je een rondje betalen.
Dat is to be honest, dan een rondje waarin we allemaal zwarte of groene thee nemen, maar goed!
Misschien ben jij diegene die eindelijk een biertje bestelt.

Maar de Club Nijmegen (en ik) is dus meer van de gezelligheid, dan van het geneuzel over gewicht en gezondheid.
Dus lees gerust verder.

Anyway!
Zelfs ik, met mijn antagonistische levensstijl (ik ben pas avocado’s gaan eten toen ze niet meer mochten omdat ze zo vervuilend waren. Wat toeval was, maar er wel voor zorgt dat ik mij er minder voor schaam dan toen ze nog politiek correct waren) ben inmiddels ingehaald door de tijd, toen ik er na 6 jaar op mijn tandvlees te hebben geleefd achter kwam dat dit geen geestelijke maar een fysieke oorzaak heeft!

Ik was in de overgang, inmiddels menopauze.
Officieel heet dat anders:
Ik was in de pre-menopauze, nu post-menopauze, en alles bij elkaar heten die jaren de overgang.
Zolang je opvliegers hebt en “er last” van hebt, ben je in de overgang. Ongeacht of je nou je laatste menstruatie al hebt gehad of niet.

Nou, en last hebben we gehad hoor!
Godsamme, 6 jaar door het riool staan spoelen, het is toch wat hè?
Uiteraard sta ik vrij alleen in mijn mening dat dit een volkomen vermijdbaar lijden is geweest, dat met een uitnodiging van de overheid op mijn 45e om een gratis strip  Oestrogeen en Progesteron op te komen halen, te voorkomen was geweest.
Maar ja, we leven dan ook in een land waar de medische wereld- of more specifically, de financieringsstructuur van de zorgverzekeraars – niet op preventie en kwaliteit van leven is gericht, artsen gevangen zitten in protocollaire geneeskunde, en oer-conservatief seven vinkjes and counting witte-mannen-denken de dienst uitmaakt;
En dit alles bij elkaar voor ons heeft bepaald dat ouder worden voor vrouwen een natuurlijk proces is.
We just need to suck it up.

Waar in alle landen om ons heen 30-40% van de vrouwen wél hormonale ondersteuning krijgt bij de overgang is dat hier 3-6%
Wat volgens één gynaecoloog “aan de lage kant is”.
Aan de lage kant?
Verwaarlozing, een ander woord heb ik er niet voor.

Net zoals pijnbestrijding bij de bevalling decennia achterliep (of loopt?) wordt nu  middelbare vrouwen in Nederland de keus ontnomen, en wordt voor ons bepaald wat goed voor ons is.
Of nee, nou stel ik het nog te rooskleurig voor;
Er wordt ons EN de zorg onthouden die we nodig hebben EN we worden gegaslight dat het aan onze levensstijl ligt dat we qua hartklachten de mannen voorbijstreven du moment we geen oestrogeen meer maken en dat onze botten onder onze romp vandaan breken ligt er ook aan omdat we de calcium niet op precies de goede manier met de juiste frequentie hebben opgegeten.
En dat we BEWUSTER en GEZONDER moeten leven, om dit allemaal te voorkomen.

En tja waar onze artrose en zelfs dementie vandaan komt, pffff geen idee!
Zo jammer.
Ja ’t hoort erbij hè?

Zo jammer, geen idee, hoort erbij; my middle-aged ass.
We worden met een opgeheven vingertje kreupel en dement ’t graf ingestuurd omdat niemand z’n nek uitsteekt.

Disclaimer dat dit hele stuk geschreven is door Dark Suzy, een entiteit/identiteit die ik tot 6 jaar geleden helemaal niet kende, en die we waarschijnlijk als mijn progesteron levels weer een beetje up-to-par zijn, ook nooit meer gaan zien;
Dus enjoy her while it lasts!

Mijn huidige persoonlijkheid is vermoedelijk de betere schrijfster van ons tweeën, dus  t zorgt in ieder geval voor een knallende eerste blogpost in deze nieuwe serie!
Ik denk dat de laatste aflevering geschreven wordt, terwijl ik met een laptop high van de oxytocine druiven-etend tussen de lakens lig terwijl mijn minnaar van (de helft mijn leeftijd + 7 ) jaar oud, in de keuken friet staat te bakken voor ons.
Dat is waar ik naar toe werk, in ieder geval!
Ik verwacht dat de literaire kwaliteit een beetje tegen gaat vallen.

Maar terug naar het Nu, naar een schrijvende Dark Suzy, en waarom middelbare-vrouwen geen hormonen krijgen in Nederland.

Voor zover ik t tot nu toe heb gereconstrueerd heeft dit ermee te maken dat als jij kanker of hartklachten krijgt van hormonen die je WEL krijgt voorgeschreven, de artsen die hierbij betrokken zijn daarvoor verantwoordelijk worden gehouden.
Terwijl bij wat jij oploopt omdat je NIETS hebt geslikt, alle artsen schone handen houden.
Geef ze eens ongelijk, maar ook hier weer:
Het gaat om keus.

Een vrouw moet op basis van haar eigen wereldbeeld en gedachtes over ouder worden, en op basis van het onderzoek dat zij zelf doet, of niet doet!
Of de inspiratie die zij vindt bij een influencer, waar zij vertrouwen in heeft-
Zij moet zelf mogen beslissen of ze kiest voor hormoontherapie of niet.

We leven in een wereld waarin we allemaal voor onszelf moeten kunnen zorgen. Er zijn geen bejaardentehuizen meer, veel van ons worden alleen oud, en anderen verliezen hun man en moeten daarna nog tien, vijftien, twintig jaar door.
Daar hoort absoluut self-agency bij!

Een maatschappij die er niet is om ons op onze oude dag op te vangen, heeft nul zeggenschap over onze gezondheidskeuzes!
Nul.
En dan rond ik het nog naar boven af.

Zelfs als er een verhoogd risico op kanker zou zijn bij levenslange aanvulling van hormonen, wat er in mijn ogen totaal niet is, maar dit terzijde, ZELFS ALS-
dan nog is het aan een vrouw om deze….
-> doe nu je oren dicht

-> heb je ze dicht?

-> want ik ga gillen hoor

!!!!!!!!!! RISICO ANALYSE !!!!!!!!!!

zelf te maken.

Een vrouw moet zelf het risico afwegen, zoals ze ook zelf afweegt of ze mee wil doen met preventieve screenings of niet.
Daar heeft niemand iets over te zeggen, wij hebben haar daarin te respecteren.

Ook als ze slordig is, t onzorgvuldig doet, of zich baseert op bronnen waarvan de arts denkt dat ze niet kloppen.
Het is haar lichaam, haar keus, haar leven.
Zij draagt de gevolgen, en als haar keus conflicteert met de integriteit/ de risico analyse van de arts voor hoe die hun verantwoordelijkheid zien, en hoeveel risico hun willen lopen- prima, maar formuleer dat dan zo, en stuur haar naar een collega die daar anders over denkt.
Probeer het niet uit haar hoofd te praten, dat is niet alleen betuttelend maar bovendien grensoverschrijdend. Je zit in het vlak waarin jij je bemoeit met wat zij met haar eigen lichaam doet, en waarschijnlijk omdat jij het moeilijk vindt om zieke mensen dood te zien gaan, die als ze er eerder bij waren geweest of anders hadden geleefd bla bla bla.
We begrijpen het allemaal wel.
Maar dat is jouw stuk.

Wat een vrouw, een mens, met diens lichaam doet, bewust of niet, dat is HUN stuk. Daar dient vrijheid, autonomie, soevereiniteit en menselijke gelijkwaardigheid absoluut in te zijn.

Dit, bovenstaande gecompliceerde cluster f***, waarin verantwoordelijkheden, mogelijkheden, misinformatie
– “SIRI, geef me een voorbeeld van misinformatie”
* De studie onder de naam Women’s Health Initiative die 25 jaar het vakgebied Hormone Replacement Therapy heeft stilgelegd*-
En hoe zelfs in dat speelveld Nederland het nog voor elkaar heeft gekregen als meest conservatieve, Calvinistische, cis-jongetje van de klas te eindigen?

Dit, kwam Dark Suzy allemaal tegen, toen ze er na 6 jaar ellende achter kwam waar ze slachtoffer van was geworden.

En dat niet alleen niemand hier verantwoordelijkheid voor gaat nemen, want denk aan wat ik gezegd heb, artsen zijn nooit verantwoordelijk voor wat ze niet voorschrijven-
Nee, het zou zelfs een hele tour blijken om de hormonen zelfs nu, na 6 jaar ellende, te krijgen.

To put it mildly;
Suzy, was not amused.

Als er nog iets van mijn vertrouwen in de mensheid over was, nadat ik zes jaar zonder mijn progesteron deken heb moeten leven wat ongeveer vergelijkbaar is met *Lord of the Rings vergelijking* 6 jaar dag en nacht recht in de Palantir in de ziel van The Dark Lord Sauron staren;
Als er nog iets van vertrouwen in de mensheid over was, dan waren de afgelopen twee weken genoeg geweest om dat weg te nemen.

Maar gelukkig zit ik al 6 jaar op t beton met nul vertrouwen in de mensheid, dus dat kwam mooi uit.

Maar, er gloort licht aan de horizon!

Niet alleen voor mij, want ik heb zulke fantastische mensen om me heen die mij door deze hormoon jungle aan het helpen zijn, maar er gloort hoop for everybody.

Op 30 april komt in Amerika het boek
The New Menopause uit van Mary Claire Haver MD

Het boek is zelfs onvertaald al ingekocht door alle Nederlandse boekketens, dus dat zegt zeker iets, en ik verwacht eigenlijk in de herfst de vertaling wel.

Mary Claire Haver is wél van de lifestyle, intermittent fasting (“but its not for everybody!”), Hormone Replacement Therapy (“but its not for everybody!”) en van de taille-heupratio als manier om te meten hoe gezond je bent.

Als ze bij de Club op yoga zat, moest ze vast iedere week een rondje geven.

Maar bovenal gaat het boek The New Menopause voor de menopauze doen wat Masters & Johnson voor seks hebben gedaan in de jaren 50;
Er geen conservatieve spaan van heel laten!

Dat is nóg geen nieuwe seksuele revolutie voor vrouwen, maar das een kwestie van even doorpakken nu het ijzer heet is!

Count me in.

.
Suzanne
(1972)

“My best body is not behind me. It is ahead.” ~Lenny Kravitz

Generatie X body journey is een nieuwe serie, over mijn doel net als Lenny Kravitz, mijn mooiste lichaam als 50+ te bereiken.

“”de hormoon bijbel” komt eraan!”
is de eerste aflevering
van Generatie X body journey
Subscribe op dit blog om het te volgen.
De subscribe button zit ergens op deze pagina, vaak rechtsboven.

Ten X
tien yogalessen zomer 2024
Nijmegen

10 weken groepsles van 75 minuten op maandag om 18.30 of om 20.00;
Of iedere vrijdag om 15.00
Ten X is alleen in de zomermaanden verkrijgbaar, daarna is inschrijving voor seizoen sept-dec.

Aanmelden

Om je aanmelden voor Ten X mail je
-iets over wat je aanspreekt
en
-iets over jezelf (bv een social media profiel meesturen)
naar
Suzanne
s_beenackers@hotmail.com

De Club Yoga blijft voor onbepaalde tijd in Nijmegen;
T/m 2027 voor Generatie X, en daarna voor 40+

Je kunt dus de rest van je leven yoga blijven doen, als het bevalt!

Over de Club

Kom jij ook yoga leren?

De Club is de eerste yogapraktijk die werkt met een nieuwe yogaformule, die deze lente internationaal uitgerold zou worden als Club Local Yoga.
Tot ik besefte dat ik mijn handen al meer dan vol heb!
Dus nu is het alleen voor ons 😉 

De methode heeft als doel:
– dat je lokaal yoga kunt volgen
– dat je meer rust en tijd krijgt in je dagelijks leven
– én dat je zelfstandig yoga leert beoefenen
Dus zonder online abonnement of YouTube video’s;
Je kunt straks thuis zelfstandig yoga doen, maar ook als je op vakantie bent, of op zakenreis.

Om deze yoga bij mij te leren, kun je kiezen uit privélessen, of groepslessen in Nijmegen.

De Club is besloten, de lessen zijn alleen voor vaste deelnemers, maar je kunt wel een indruk krijgen van hoe ik lesgeef via het YouTube kanaal:
https://www.youtube.com/channel/UCA81I4RdVvgtGK99T3Io3Ew

Ik post op 
Facebook 🇳🇱 Suzanne Beenackers Schrijver
Instagram
Twitter
En collages met mijn beer gaan op mijn blog Suzanne Beenackers.com

* Andere relevante pagina’s:

*Over Generatie X
https://declubyoga.com/over-generatie-x/

En

Is de Club ook voor als ik geen Generatie X ben?
https://declubyoga.com/is-de-club-ook-voor-als-ik-geen-generatie-x-ben/

—
De Club, Yoga voor Generatie X, zit in Nijmegen.
Browse de website of print een echte 20th century folder!

Posts van de Club in je Inbox ontvangen?
Subscribe!
De button zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.